Model Analyse

Onder analyseren in het kader van het Analysemodel wordt het volgende verstaan: De (beginnende) docent observeert en beschrijft het handelen van een collega-docent in een praktijksituatie, verklaart dit handelen onder gebruikmaking van voor het beroep relevante theorie en genereert hypotheses met betrekking tot de vraag wat er zou gebeuren indien er anders gehandeld wordt. Het betreft voor professionals onmisbare vaardigheden in de bewustmaking van de eigen werktheorie, het heroverwegen van eigen handelen in praktijksituaties en het kennisnemen van handelingsalternatieven.

Het overkoepelende doel van opdrachten die binnen het Analyse-model ontwikkeld worden is repertoire-uitbreiding van docenten. Dit doel vereist meer dan alleen het aanleren van vaardigheden (zoals 'leerdoelen formuleren' of 'vragen stellen'). Het gaat niet om het leren van 'trucjes'.

In de analyseleertaken ligt de nadruk op het bewustmaken van tot dan toe onbewuste processen van oordelen en kiezen van docenten en daarmee samenhangend waarnemen - interpreteren - handelen. Door hieraan expliciet aandacht te besteden in de scholingssituatie, door oefening en reflectie op het eigen handelen stimuleren we bewustwording en repertoire-uitbreiding. Ons uitgangspunt daarbij is dat goede docenten voldoende 'wendbaar' zijn; zij handelen passend in diverse onderwijssituaties en kijken reflexief naar situaties.

Tot dusver zijn binnen het DiViDU-project twee families van analyseleertaken benoemd:

• Sleutelsituaties
• Innovatieve onderwijsvormen

Om te leren analyseren wordt videomateriaal ontwikkeld van sleutelsituaties, waarin verschillende aspecten van professioneel handelen en/of verschillende doceerstijlen zichtbaar worden. Het leren zien dat diverse interpretaties van een praktijksituatie mogelijk zijn, gebeurt ook doordat docenten-in-opleiding kennisnemen van de interpretaties van hun mede-docenten-in-opleiding, die in het DiViDU-systeem voor de hele groep zichtbaar zijn.